Als je stenen op de weg laat liggen struikelen je kinderen er over.

Mijn verhaal

Ik ben Linda: 39 jaar, getrouwd en moeder van 2 meiden van 11 en 15. Toen ik zelf nog kind was fantaseerde ik al hoe het zou zijn om moeder te zijn. Het “moederbloed” zat er dus goed in zal ik maar zeggen. Net als ieder ander heb ook ik mijn “krassen” op gelopen in mijn jeugd. 1 Kras zat goed vereeuwigd, van mijn 11de tot mijn 16de ben ik sexueel misbruikt. Ik heb hier de nodige therapie voor gehad en was er ook altijd erg open over.

23 was ik toen mijn oudste dochter geboren werd, wat was ik blij en verliefd op haar. Zo verliefd dat ik niet in de gaten had dat ik eigenlijk als een havik op mijn nest ben gaan zitten en niemand haar aan mocht raken. Naar opa en oma ging ze alleen als het echt niet anders kon, ze hoorde tenslotte bij mama en papa.

Naarmate ze ouder werd ging ze bijten, eerst in de box rand, maar ook in mij als dat zo uit kwam. Ik kreeg dat er niet uit, maar ach verder was het een heerlijk kind dus ik zag er ook geen kwaad in. Naar de kleuterklas ging ze blij heen, maar kwam huilend weer mee naar huis. Ook dit waaide weer over.

Toen zij in groep 7 zat en ik huidkanker kreeg begon haar gedrag te veranderen. Ze kon uit het niets thuis ontploffen, eerst wijtte ik het aan mijn ziek zijn. Maar ondanks dat ik binnen 6 maanden weer genezen was, bleef haar gedrag en werd het hoe langer hoe erger.

In de eerste klas van de middelbare school liep het dusdanig uit de hand dat ik hulp ben gaan zoeken. Ik nam contact op met Dreamchild en daar heb ik geleerd te kijken naar waar mijn dochter mij raakte. Ik ging dus met mezelf aan het werk in plaats van haar gedrag te willen veranderen en ik leerde op een totaal andere manier te helen wat er in mijn verleden gebeurt was.

Stap voor stap leerde ik inzien dat mijn dochter liet zien wat ik toendertijd had mogen doen, van me af bijten en grenzen aangeven. Doordat ik hiermee aan het werk ging, veranderde haar gedrag. Tot op de dag van vandaag ben ik dankbaar voor de lessen die zij me liet zien. En trots op mezelf dat ik naar mezelf heb durven kijken.

Ik durf nu oprecht te zeggen dat ik mijn kind weer kind kan laten zijn!

Boerderijcoach Linda